داشته‌ايم ، كليساهاى محبوب و صومعه‌هاى بزرگى كه حتى روستاهاى كوچك را زينت مىدهند ، همگى نشان زنده تأثيرات مذهب در گذشته انسانى مىباشند . دكتر كارل يونك مىنويسد : در طى 30 سال اخير ، مردمانى از كشورهاى متمدن جهان به من مراجعه كرده‌اند . من صدها بيمار را معالجه نموده‌ام . در بين تمام بيماران كه نيمهء دوم ، يعنى سنين بالاتر از سى و پنج را مىگذرانند يكى پيدا نشده است كه مشكلش بالأخره مربوط به پيدا كردن يك عقيدهء دينى نسبت به زندگى نباشد . با اطمينان خاطر مىتوانم بگويم كه هر يك از آن‌ها از آن جهت مريض شده بودند كه آنچه را مذاهب زنده هر عصر به بيرون خود عطا كرده‌اند ، از دست داده بودند و آن‌هايى كه عقيدهء مذهبى خود را بازنيافتند ، هيچ‌كدام واقعا درمان نشدند . يونك مىگويد : اگر انسان بدون تكيه‌گاه و لنگرى باشد ، ممكن است از جاى خود كنده شود . جزم مذهبى چنين تكيه‌گاهى را براى آدمى فراهم مىآورد . نويسندهء دانشمندى به نام سيد ضياء الدين روحانى ، مقاله‌اى با عنوان « اثر معجزه‌آساى ايمان در مبارزه با مشكلات » در ماهنامهء مكتب اسلام ، شمارهء 9 ، مردادماه 1348 نوشته است و از اين تكيه‌گاه و لنگر كه محافظ آدمى است از ديد اسلام بحث مىكند و مىنويسد : اسلام به ما دستور مىدهد كه در كارهاى زندگى در رويدادها و حوادث ، به خداى بزرگ جهان به آفريدگار هستى ، اعتماد كنيم و او را تكيه‌گاه خويش بدانيم . اعتماد به خدا ، به شهادت تجربه‌هاى ارزنده‌اى كه بسيارى از مردم در زندگى خود كرده‌اند ، مىتواند فرد را در مقابله با حوادث پشتيبانى كند و لرزش و لغزش او را مانع شود . در ساعاتى كه انسان از همه جا و همه چيز نااميد مىشود و تمامى روزنه‌هاى روشنايى را به روى خود بسته مىبيند و راهى به جهان نور و اميد ندارد ، تنها در دل‌هاى افراد موحد و خداشناس نقطه درخشانى وجود دارد كه نويد سعادت و خوشبختى و نجات به او مىدهد و به رهايى اميدوار مىكند ، اين نقطه درخشان كه پس از بسته شدن تمام روزنه‌ها ، انسان را به سوى خود جلب مىكند همان ايمان و اعتقاد به خداست .